Schön Wieder Da!

De laatste weken in Turkije zijn al weer voorbij. Gevuld met te veel zon en te weinig studeren! Haha maar ik heb het toch allemaal maar weer mooi gehaald. Studiepunten in de pocket Ik zou op 16 juni terugvliegen van Izmir naar Amsterdam. Na mijn final exams had ik nog een paar dagen om me te vermaken en aangezien het met die zomerse hitte in Eski niet echt uit te houden was (zonder strand in de buurt), had ik besloten dat ik een paar dagen eerder naar Izmir zou gaan. Marta uit Polen had wel zin om mee te gaan! Uiteindelijk belandden we in Selcuk, een klein heel schattig maar heel toeristisch stadje ongeveer een uur ten zuiden van Izmir. Vanuit daar konden we genoeg ondernemen. Zo zijn we naar de Romijnse stad Ephesus geweest, hebben we heerlijke wijn gedronken uit het kleine Griekse dorpje Serinci, zijn we wezen stappen in het overbevolkte Kusadasi en zijn we naar een heel mooi strand geweest in het natuurreservaat Miller Park. Lekker ontspannen en bruinbakken!

En nu… ik mag weer elke dag genieten van mijn heerlijke matras, de geur van koffie uit het pruttelende apparaat als ik ‘s morgens beneden kom, de volhardende bewolking, mijn lieve familie en vriendinnetjes en mijn moeder die zeurt dat ik mijn schoenen moet opruimen… Het went weer veel te snel. Maar dat geeft niet, ik ben thuis!

Inhaalrace

Schandalig hoe lang ik al niks meer van me heb laten horen. Voor die gene die allang afgehaakt zijn, I take the blame. Ik ga echter geen excuses maken want die zijn er niet. Haha! Maar feit is dat er in de laatste weken ontzettend veel is gebeurd. Dus hold tight!
Maandagavond 13 april kwam een van mijn favorite vriendinnetjes Kayleigh langs! Om tien voor half 9 landde ze op Anadolu Airport in Eskişehir. Echt super om haar weer te zien! Heerlijk om even lekker bij te kletsen over de laatste ontwikkelingen in de Achterhoek en de kans te krijgen om een ander kennis te laten maken met de studentenstad Eski! We hadden niet echt geluk met het weer maar dat mocht de pret niet drukken. We zijn op de campus geweest, hebben door de stad geslenterd, hebben een paar mooie koopjes in de wacht gesleept op de plaatselijke bazaar en zijn natuurlijk uit eten geweest in mijn favo restaurantjes èn even de kroeg in! Helaas bleef ze maar 4 dagen en dat was dan ook zo voorbij. Maar met een koffer vol Turkse delights en nog een stapel winterkleren van mij ging ze geloof ik wel met een tevreden gevoel naar huis
Toen die week hoorde ik een beetje vervelend nieuws. Wendy en Sifra besloten beide om terug naar Nederland te gaan! Sifra die zou in de week dat Kayleigh bij mij kwam voor 10 dagen naar Nederland gaan om een feest van haar familie bij te wonen. Die avond daarvoor hoorde Wendy dat haar Oma was overleden. Dat was voor haar de druppel. Ze kon niet zeggen dat ze in die 2,5 maand echt een leuke tijd heeft gehad. Op de een of andere manier hadden Sifra en Wendy beide niet de ‘klik’ met de Turkse cultuur en konden niet goed aarden. Met als gevolg: heimwee. Ook was het contact met hun huisgenoot niet optimaal. Toen Wendy besloot om naar huis te gaan zag Sifra het niet zitten om de rest van haar tijd hier ‘alleen’ te vertoefen dus besloot ze om ook in Nederland te blijven! Wendy had nogal snel besloten en binnen 24 uur was ze dan ook weer terug in Nederland. Dit alles gebeurde toen Kayleigh bij mij was dus ik kon niet eens afscheid van haar nemen. Toch wel gek. Wendy en Sifra, twee supergezellige meiden die ik bijna elke dag zag en dan in één keer zijn ze vertrokken!
Maar echt veel tijd om daarover na te denken had ik niet. Er was werk aan de winkel. Mijn fotografie project! Ik had mijn filmrolletjes ontwikkeld en ook mijn ‘indexsheet’ gemaakt. Nu alleen nog de foto’s printen. Een langdurig proces, maar wel ontzettend leuk om te doen! Met als resultaat een portfolio met 10 van mijn beste foto’s: en ik kan eerlijk zeggen dat ik daar best trots op ben!

Die zondag hadden we een Erasmuspicnic. Gezellig met een groepje studenten naar het nieuw-aangelegde park aan de rand van Eskisehir. Het is er megagroot, mooi en vooral wat erg fijn is; schoon! Turken zijn niet gewend om hun rotzooi achter zichzelf op te ruimen waardoor de meeste parkjes vergelijkbaar zijn met vuilnisbelten. Goed, een beetje overdreven, maar lekker picknicken doe je er ook niet.
In het nieuwe park daarentegen hebben we toch heerlijk van het groene gras en de schijnende zon kunnen genieten! ’s Avonds hadden een barbeque op het terras/balkon van Serkan en Zane. Dat is ongeveer zo groot als mijn hele huis en met een kampvuurtje, een goed muziekje en wat Raki (Turkse anijslikeur) was het een perfecte afsluiting van deze heerlijke dag!

Olympus

En die donderdag was het tijd voor Olympus! Samen met een clubje van ongeveer 40 studenten gingen we een weekendje naar Olympus Beach, een uurtje van Antalya vandaan. Donderdagavond vertrokken en vrijdagochtend aangekomen. Het weer in Eskisehir was verre van aangenaam dus iedereen had behoefte aan wat tropische temperaturen! En onze gebeden werden gehoord, vrijdagochtend stapten we uit de bus om verwelkomd te worden met een heerlijk zonnetje boven onze bol en een lekker briesje. Bovendien is de natuur daar echt prachtig! Hoge bergen, palmbomen, grote cactussen, citroenbomen en sinaasappelbomen. Ik heb zelfs een keer een sinaasappel van de boom geplukt en gewoon zo opgegeten, wie had dat ooit gedacht Kort samengevat hebben we het hele weekend gevuld met strandhangen, beachparties (inclusief kampvuur, gitaar, biertje en natuurlijk een prachtige sterrenhemel boven ons ), wat sightseeiing en waterraften! Dat laatste was echt supergrappig. De rivier was niveau 1 (zoals ze dat zeggen) dus het was lang niet zo levensbedreigend als ik van te voren had gedacht maar toch een heel avontuur en we hebben onwijs gelachen! Bovendien was het owijs gaaf om in een wildstromende turquoise rivier beetje te peddelen met allemaal van die hoge mooie bergen om je heen.
Toen ik thuis kwam had ik precies 1,5 dag om wat wasjes te draaien, mijn tas in en uit te pakken en nog wat dingetjes voor school te doen. Toen was het tijd voor onze roundtrip through Syria!

Syrië

Met z’n viertjes gingen we op stap: Anna (Letland), Zane (Letland), Serkan (Turkije) en ik (Nederland, duhh). Eerst met de hogesnelheidstrein naar Ankara, daar de bus gepakt naar het vliegveld om vervolgens te vliegen van Ankara naar Gazianthep, een stad in het zuiden van Turkije. Prima vlucht, met een uurtje was het ook gedaan. We kwamen aan in Gazianthep rond 1 uur ’s nachts dus hebben we daar de eerste nacht in een hotel geslapen. De volgende dag gingen we de grens met Syrie over: klaar voor ons avontuur! Bij de grens moesten we ons toeristenvisum aanvragen. Hier kreeg ik echter wel de kriebels. Syrië is overwegend Islamitisch en ook zeer conservatief. In de Lonely Planet stond dat vrouwen mannen niet direct in de ogen mochten aankijken, dat ze geen uitbundig gedrag mochten vertonen en vooral niet al te ‘uitdagend’ mochten kleden. Deze LP was echter al 5 jaar oud dus we wisten niet zeker of deze regels nog geldden. Het algemene reisadvies geldt dan: ‘Do as locals do’. Alleen één punt: er was geen vrouw te bekennen! Toen Zane zich bukte om iets uit haar tas te pakken waarbij er een stuk van haar onderrug te zien was, kreeg ze veel afkeurende blikken. Toen begon ik me toch wel erg ongemakkelijk te voelen en dacht ik: ‘Waar zijn we in godsnaam aan begonnen?’. Ik met mijn feministische instelling voel me na een uur al niet op mijn gemak, dus hoe ga ik dit 6 dagen volhouden? Toen reed er een reisbus langs. Bij de grens moeten alle voertuigen volledig uitgepakt en uitgestald worden. Er kwamen zo’n 40 vrouwen uit de bus gestapt, allemaal volledig of bijna volledig bedekt, de meesten in burka. Help!
Gelukkig veranderde dit gevoel toen we allemaal (tegen verschillende tarieven afhankelijk van land van herkomst) onze visum in de pocket hadden en echt het land Syrië inreden. Wat een ontzettend mooi land! In het noorden ligt er rood aarde, zijn er vele olijfbomen te vinden en staan er zandkleurige huizen. En dan in combinatie met een strakblauwe lucht, een super mooi contrast! Onze eerste stop zou Aleppo zijn, een van de grootste steden van Syrië, gelegen in het Noorden ongeveer een uurtje van de grens. Het eerste wat mij opviel waren de vele posters, vlaggen en muurschilderingen van Bashar-al-Assad, de (lelijke) president van Syrië. Ze waren daar net zo gek van hun president als de Turken van Ataturk (= de founding father).
Aleppo was levendig, chaotisch en smerig. Je wil niet weten wat er na een dag allemaal uit mn neus kwam :p En ik vond dat het turkse verkeer gevaarlijk was, in Syrië was het nog veel erger! Jezus wat een gedoe! Niemand trekt zich wat aan van rijbanen of stoplichten. Het is gewoon ieder voor zichzelf en dan maar flink toeteren als het rijgedrag van je buurman je niet aanstaat.
Als allereerst gingen we op zoek naar een hotel. In de LP stond dat alle budget of midrange hotel niet aan te raden waren, vanwege kakkerlakken of de zogenaamde peepholes, waar het personeel de gasten door begluurde terwijl ze stonden te douchen ofzo. Uhh.. nee bedankt! Dan betalen we wel wat Syrische Ponden meer voor een top hotel. En die vonden we! Voor 45 Amerikaanse Dollars (omgerekend) heb ik een nachtje mogen vertoefen in het luxte, mooiste en schoonste hotel waar ik ooit ben geweest. Een beter matras dan thuis, een donzen dekbed, ruime stoomdouche, goed uitzicht en heerlijk ontbijt!
Na alle spullen gedropt te hebben liepen we naar buiten, klaar voor some sightseeing. Het was daar al ruim 25 graden maar de dames, bang voor nog meer afkeurende blikken, durfde onze jasjes niet uit te doen. Toen we bij de eerste hotspot aankwamen zagen we gelukkig andere toeristen, WEL met korte broek en t-shirt. Fijn! Voor toeristen geldt dus blijkbaar niet dezelfde dresscode. Daarna hebben we geluncht en wat van de Syrische delights geprobeerd. En die bevielen ons goed! In Syrie drinken ze ‘Nanelimone’ Mint met citroen. Het is basically een glas met uitgeperste citroensap en versgemalen mint erdoorheen. Wat ijsklontjes dabei, en je zomerdrankje is geboren! Heerlijk verfrissend! Daarbij aten we Tabouleh. Een heerlijke lichte salade van platte peterselie, tomaat, ui, citroensap, wat olijfolie en een soort van graan erdoorheen. Ook voor herhaling vatbaar Na de lunch zijn we richting de bazaar gelopen. Zeer verbazingwekkend hoe alles daar door elkaar loopt. Bij het ene winkeltje verkopen ze vers voedsel, bij het volgende winkeltje staan ze rauw vlees fijn te hakken en het winkeltje daar weer naast staan ze metaal te slijpen waar de vonken vanaf vliegen! Een hele andere definitie van hygiëne.
In het hotel in Aleppo kwamen we er ook achter dat het heel goedkoop was om een auto te huren. Na wat onderhandelingen met de receptionist konden we een goede deal maken voor een studentenbudget: 50 Amerikaanse Dollar per persoon, exclusief benzine maar unlimited miles, voor 5 dagen! Dus we dachtten: doen! Daar gingen we dan. De volgende dag in onze huurauto op de Syrische wegen: Serkan achter het stuur, ik voorin en Zane en Anna achterin, het raampje open en een goede Arabische beat uit de speakers. Heerlijk! Onze volgende bestemming waren de ‘dead cities’, volgens onze reisbijbel de moeite waard voor een sneekpeek! Helaas zijn de verkeersborden daar alleen tweetalig (Arabisch/Engels) als het om grote steden gaat dus die afslagen hadden we finaal gemist! Dan maar richtig Latakkia. Het ‘Salou’ van Syrië en daarmee ook de meest moderne en progressieve stad van dit land. Eenmaal daar aangekomen viel het ons behoorlijk tegen. Het was een vrij lelijke stad zonder enige vibe, het toeristenseizoen was duidelijk nog niet helemaal op gang gekomen. We dachten: we rusten even uit van de lange autorit, eten wat en kijken dan wat onze volgende bestemming gaat worden. Toen ik een meisje van ongeveer onze leeftijd vroeg of zij een goed restaurant wist. Toevallig was zij ook net van plan om te gaan lunchen en ze nodigde ons uit om met haar mee te doen. Ik kan me niet meer herinneren hoe ze heet maar ze was 23 jaar oud en studeerde Engels. Ze was al een half jaar verloofd met haar buurjongen en woonde nog thuis totdat ze zou trouwen. Toen ze vroeg wat wij van Latakkia vonden moesten we haar eerlijk bekennen dat we niet van plan waren om hier lang te blijven. Ze vertelde dat haar vader taxichauffeur was en hij ons alle goede plekjes van de stad kon laten zien. Zo gezegd, zo gediggidaan! En inderdaad, die plekjes waren goed! Hij bracht ons naar een kasteel even buiten de stad wat nog uit de Franse Koloniale tijd stamde. Het kasteel was niet zo heel bijzonder, maar het uitzicht.. echt amazing! Hoge bergtoppen met hele diepe dalen. Ook de ander plek die hij ons liet zien was helemaal goed. Een landschap vol olijfbomen aan de kust met witte puntige rotsen waar het water tegenaan botste..
’s Avonds werden we uitgenodigd bij de familie voor het diner. Harstikke leuke ervaring! We werden met een warm gevoel verwelkomd en een uur later stond de hele tafel vol voedsel. Ook belde dat meisje haar verloofde en haar zus op en werden de buren erbij gehaald om ‘the foreigners’ te komen kijken! Haha. Na nog wat potjes need for speed op de playstation met haar broertje te hebben gespeeld was het tijd om te gaan. Op naar ons hotel! Afscheid genomen en adressen uitgewisseld. Ze had geen emailadres en ook wist ze haar woonadres niet, maar als we op de envelop haar vaders achternaam schreven en: ‘house behind the train station’ zou het wel goed komen! hehe
De volgende dag zijn we na het ontbijt meteen vertrokken richting ‘Krak de Chevailles’. Een beroemd kasteel uit de Franse Koloniale tijd. Dit kasteel is heel goed bewaard gebleven en is een echte trekpleister voor toeristen! Daar kwamen we in contact met wat jongeren uit Damascus. Het was die dag een international holiday voor de Syriërs en zij waren een dagje uit. Een van de jongens werkt in de toerisme branche en nodigde ons uit naar Damascus waar hij ons wel de highlights wou laten zien. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen! Maar voordat we naar Damascus vertrokken, adviseerde hij ons een nachtje te verblijven in het klooster van Al Damsa. En dat was voor mij echt een top ervaring. Vanaf Krak de Chevaillers was het ongeveer 4,5 uur rijden, waarvan 2 uur in de woestijn. Het was inmiddels donker, rond 8 uur ‘s avonds en het was alleen al magisch om daar midden in de woestijn te rijden. Geen ontvangst op de radio, doodse stilte, natuurlijk geen straatverlichting, winterse temperaturen en een strakheldere sterrenhemel boven ons. Geweldig, echt! Toen we daar aankwamen moesten we eerst nog een tocht van ongeveer 45 minuten door de bergen maken om het klooster te bereiken. Dat was zwaar met een backpack van 10 kilo op je rug, maar ook weer helemaal geweldig. Loop je daar met alleen het licht van de maan en het janken van de wolfen op de achtergrond en het piepen van de muizen ergens vlakbij je voeten. Eenmaal aangekomen kropen we door het kleine gat wat de ingang was van het klooster en werden we warm verwelkomd. We hadden geluk, ze begonnen net met de avondmis die wij konden bijwonen. Alhoewel ik niet gelovig ben, vond ik dit heel bijzonder om mee te maken. Een christelijke kerk, met Arabische invloeden en een priester die de mis maar liefst in 4 verschillende talen deed! Arabisch, Engels, Frans en Duits. Daarna was het tijd voor het diner. Het verblijf en eten is daar gratis, zolang iedereen maar helpt met de huishoudelijke klusjes. Er waren zo’n 30 andere reizigers aanwezig en we hebben wat gesocialized met mensen uit de hele wereld! Na een heerlijk diner in de buitenlucht en een kopje herbal thea zijn we gaan slapen. De volgende ochtend moesten we helaas na het ontbijt al weer vertrekken. Jammer, want het was echt een ervaring om op zo’n mooie plek te zijn door de simpele eenvoud van de woestijn waar de stilte en de rust de boventoon voert en waar we zo leuk werden ontvangen!
De volgende dag kwamen we rond het middaguur aan in Damascus. Nog net iets chaotischer, smeriger, drukker en levendiger dan Aleppo! We zaten op een strak schema dus we konden maar een paar uurtjes blijven. We belden die jongen en hij nam ons mee met een kleine tour van zijn favourite plekjes in Damascus! We zijn naar zijn lievelingsrestaurant geweest en hebben daar heerlijk geluncht. Hij nam ons mee naar de bazaar en het doolhof van kleine romantische en gezellige straatjes buiten de main streets. Ook liet hij ons een van de grootste moskeeen van de wereld zien. Erg indrukwekkend allemaal! Alhoewel we niet net als alle andere duizende toeristen daar naar de hotspots zijn geweest, was het supergezellig en hebben we lekker op ons eigen tempo de stad verkent om te eindigen in een klein kroegje waar hij elke week kwam. Daar nog wat gesocialized met de locals en de beroemde Syrische likeur genuttigd. Het viel me op hoe goed Syriers zijn in Engels. Overal waar we kwamen in Syrie konden we wel iemand vinden die redelijk Engels kon, van jong tot oud. Unlike in Turkey.. Misshien heeft dat te maken met het feit dat het voor Syriers vrijwel gratis is om aan de universiteit te studeren, omdat bijna alles door de overheid gefinancierd wordt. Ik weet het niet, maar dat was zeker positief!
De dag erna stonden we vroeg op om te vertrekken richtig Palmyra, een oude Romijnse stad midden in de woestijn. Ook dit was erg indrukwekkend! Veel Romijnse, goedbewaarde overblijfselen en vooral veel Arabieren en kamelen. Waarvan we nog vrienden hebben gemaakt met Mohammed, een arabier met 7 kamelen (rich man) en een Poolse vriendin. Palmyra is echt zo’n klein stadje in the middle of nowhere waar de eerstvolgende vorm van beschaving minstens 3 uur verderop is. Maar Mohammed ging met zn kameel richting Palmyra centrum voor een goede workout in de sportschool! ‘Because I have to look good when my girlfriend comes back from Poland’ Hahah wie had dat gedacht. Bij gebrek aan genoeg cash (er waren natuurlijk geen pinautomaten in Palmyra) verbleven we in een ubercheap hotel, waar we gelukkig maar een paar uurtjes hoefden te slapen. Want de volgende ochtend wilden we vroeg opstaan voor de zonsopgang! Die moet erg mooi zijn in de woestijn. Helaas was het die dag ontzettend bewolkt dus was er weinig van te zien. Sta je daar om half 5 ’s ochtends met je goeie gedrag..
Dan maar terug naar Aleppo, waar we de huurauto terug bij het hotel moesten brengen voor 10 uur. Nog even spannend – we hadden geen cash meer, halve tank benzine en we moesten nog ongeveer 3 uur rijden tot Aleppo. Maar we hebben het gered, met de laatste paar druppels benzine! Na de auto teruggebracht te hebben konden we weer met de taxi terug de grens over om de volgende ochtend om 7 uur terug te vliegen van Gazianthep naar Ankara. Daarna met de sneltrein en we waren weer back home Overall vond ik Syrie echt geweldig! De taal, de cultuur, de natuur en de mensen zijn daar zo anders dan ik gewend ben! Alhoewel het soms best spannend was omdat we niet wisten wat ons het volgende uur te wachten stond, was het erg avontuurlijk en vind ik zo’n soortgelijke reis zeker voor herhaling vatbaar! Libanon? Jordanie? Misschien in de toekomst..

Campuslife

Toen we moe maar helemaal voldaan terugkwamen uit Syrië moesten we meteen aan de bak. Second midterm week! Ook was die week het Anadolu Filmfestival gaande, de 11de editie alweer. Alle films 3 lira, en een ontzettend goed internationaal aanbod Dus ik had al met een aantal vrienden en vriendinnetjes een strak rooster gemaakt hoe we zoveel mogelijk konden zien zolang ons lesrooster, budget en allerlei andere verplichtingen dat toelieten. Helaas een domper, de meeste films waren noch in het Engels gesproken noch ondertiteld. Toch was ik zeer onder de indruk van een van de films: ‘Waltz with Bashir’. Een tekenfilm over een ex-soldaat in Libanon met het bekende post-traumatische stress syndroom. Alhoewel ik Syrie nog vers in my mind had, verstond ik natuurlijk geen reet van dat Arabisch maar de beelden spraken voor zich. Dus.. een aanrader voor iedereen!
Dinsdag en woensdag was het springfestival op de campus. Aan het begin van het jaar werden ons gouden bergen beloofd en drukte iedereen ons op het hart dat dit toch wel echt HET event van het jaar was. Niets dat dat bevestigde, voor mijn gevoel! Niemand kon mij vertellen wat er die twee dagen werd georganiseerd, behalve dan een lullige ‘spring parade’ (waar een select groepje studenten aan meedoet die anders toch niks hebben te doen), we hadden niet officieel vrij en de ‘spring spirit’ was ver te zoeken. Het leek meer gewoon op een normale dag op de campus. Later werd my verteld dat het springfestival voorgaande jaren wel een big deal was maar door een incident (iemand werd met een mes neergestoken, geen fatale gevolgen) werd er besloten het dit jaar een stuk soberder te vieren. Jammer voor ons, maar zeker begrijpelijk!
Toch was dat niet alles die week, want donderdag was het International Day. En dat was daarentegen zeer geslaagd! Alle erasmusstudenten kregen een eigen stand naar land van herkomst die ze konden gebruiken om een hele dag allerlei voedsel, informatie, plaatjes, spelletjes en tradities te presenteren. Heel leuk hoe enthousiast iedereen was! Hafize, Wouter, Sietze en ik hadden ook wat producten over laten vliegen en onze tafel was dan ook goed gevuld met drop (veters & sleutels), stroopwafels, beschuit met muisjes en home-made pannekoeken by Wouter! Bezoekers konden bij ons snoephappen, spijkerpoepen en koekhappen. Ook was dit een uitgelezen kans om wat promotie voor de NHL te maken. Gedurende de hele dag konden bezoekers stemmen op welke tafel ze het leukst/mooist/lekkers vonden. De meeste landen vroegen geld voor hun voedsel, alleen bij ons was het als enigste tafel gratis. Dit alles onder de slogan: ‘The Netherlands is a free country, so everything at this table is also for free! You just have to vote for us ’. En dat werkte! Aan het eind van de dag waren de stemmen geteld en waren we de trotse winnaars van de titel: the best table! Jeuj.

Dat weekend was geloof ik het saaiste weekend tot dan toe. Er waren 2 grote tripjes gepland, waarvan één naar Olympus en één naar Antalya. Bij gebrek aan geld en omdat ik op beide bestemmingen al ben geweest besloot ik thuis te blijven terwijl Eski dodelijk stil was. Uit pure verveling heb ik mijn tapijt maar eens grondig schoongemaakt! Ik wist niet dat het bestond, maar wij hebben heuze ‘tapijtshampoo’ in huis. Echt amazing! Straks komen de krulspelden nog op de markt..
Gelukkig kon ik mijn hart uitstorten bij Emin, de enige overgebleven Engelssprekende Turk in Eskisehir dat weekend. Ik vroeg: ik wil reizen, maar geen geld uitgeven! Hoe doe ik dat? En Emin kwam met een antwoordt. Emin is een student aan de faculteit van Toerisme & Hotelmanagement en is een beginnende reisorganisator. Hij vertelde mij dat hij 2 weken later een tripje had gepland naar Troy, Assos, Gallipoli en Canakkale (ancient cities aan de westkust van Turkije) en daar kon hij wel wat hulp bij gebruiken. Als we samen minimaal 40 studenten konden vinden, dan mocht ik gratis mee en deelde we de winst van 9 Lira per persoon. Ik dacht perfect, DEAL! Dus we gingen die week daarop meteen aan de slag met onderhandelingen met de travelagency over prijzen, het opstellen van wat communicatiemiddelen en de eerste ‘potentiele klanten’ benaderen. Alles liep voorspoedig en veel mensen wilden mee omdat de reis erg veelzijdig was tegen een scherpe prijs. Het moment leek perfect, precies een week voor de eerste final exams zouden beginnen. Totdat één week van te voren werd aangekondigd dat de final exam van de Online Turkish Language Course gepland stond voor de zondag van onze trip. Wie had dat kunnen bedenken, een tentamen op zondag en dan ook nog 1 week voor de officiele tentamenweek! Nou.. wij niet. Helaas moest bijna driekwart van de studenten afzeggen. En zonder studenten geen trip. Helaas pindakaas!

Beachtrip

Toen hebben Wouter en ik andere plannen zitten smeden.. Of nou ja, eigenlijk was ik de planner, en Wouter deed mee :p We wilden een deel van de Lycian Way lopen, een wandelroute langs de mediterane kust van Turkije die is uitgeroepen tot een van de 10 mooiste wandelroutes van de wereld (New York Times). We zouden 3 dagen gaan wandelen, en dan nog 3 dagen gaan chillen op het strand. Helaas is het niks geworden met die wandeltocht. Het startpunt, vlakbij het plaatse Alinca, bleek onbekend te zijn in de regio en ook niet te bereiken met het openbaar vervoer. Ook was het veel te heet voor een hiking-tour. Dus besloten we een tournée des plages te doen! We zijn doorgereisd naar Fethiye, waar we met de boot de butterfly valley bereiktte. Dit is een vallei waar een speciaal soort vlinder voorkomt. De Turkse regering zorgt ervoor dat het Toerisme daar minimaal is en de natuur wordt beschermd. En het is er ook ontzettend mooi!! Er was daar een accomodatie, een aantal tenten en boomhutten bij elkaar met een geimproviseerde douche en een buitenrestaurant. ’s Middags hebben we er heerlijk gezwommen in de heldere zee en ’s avonds hebben we lekker gegeten met het kleine groepje toeristen wat daar aanwezig was en de zonsondergang gekeken! We sliepen in een boomhut die slechts bedekt was met rieten ‘platen’. Het was alsof we buiten sliepen, door de spleetjes heen konden we de sterrenhemel zien en ’s ochtends werden we gewekt door het ruisen en suisen van de zee 50 meter verderop! Echt heerlijk bijkomen
Daarna zijn we via Fethiye doorgereisd naar Marmaris waar we 2 dagen zijn gebleven. Marmaris is zo vroeg in het seizoen al erg toeristisch, met vooral veel Engelsen, Nederlanders en Russen! Niet mijn soort vakantie, maar voor 2 daagjes was het prima te doen. We hebben er heerlijke vis gegeten, en een dagtour gemaakt op de boot. Het was heel gezellig met Wouter! Bruinverbrand, uitgerust en voldaan keerde we weer terug naar Eskishir

Final Exams
Maandag beginnen de final exams! Geen school meer, alleen nog die laatste 7 examens. Waarvan 3 toetsen, 3 papers en een gesprek. Even flink studeren dit weekend!

Daarna nog 2 weken voor mijn vlucht vertrekt. Hoe ik die laatste weken ga invullen weet ik nog niet, maar daar houd ik jullie van op de hoogte!

Liefs Myrthe

Ziek, zwak en misselijk

Mijn midterm week was even wat anders verlopen dan verwacht! Het weekend ervoor was ik van plan goed te studeren en verder een beetje uit te rusten. Ik was al twee weken verkouden en aan het hoesten en ik vond dat dat nu wel eens over moest zijn. Maar toen belde Zane zaterdagavond met een lastminute offer voor een dagtrip naar Iznik: en ik zei ja! Even ontstressen na 2 dagen thuis zitten en bikkelen! Dus de volgende ochtend om 6 uur stonden we met zn 15e in de Maartse ochtendkou te wachten op de bus.. die er na een kwartier niet was… na een half uur ook niet en naar drie kwartier nog steeds niet! Natuurlijk Turkije, daar moet je rekening mee houden. Maar toch elke keer weer haasten om op tijd te zijn, sta je nog te wachten! Pff.. die bus kwam dus pas om 7 uur en konden we met bevroren vingers en tenen eindelijk op weg. Maar het was zeker de moeite waard. Iznik is een oud, rustig stadje ongeveer 4 uur van Eski vandaan. Het ligt tussen de heuvels vol met olijfbomen en aan een heel groot meer. Echt heel ydillisch, ik moest ook zo aan Italië denken! Het is een stadje met een rijke historie en overblijfselen uit het Ottomaanse, het Byzantijnse èn het Romijnse tijdperk. Ik zeg: check the foto’s!!
Alleen die avond was het wat minder leuk. Ik kreeg flinke koorts en ben meteen toen ik thuis kwam mijn bed in gedoken. Ik had ook last van buikkrampen en diarree en kon vrijwel geen eten binnen houden. No details :s Dinsdag ben ik naar het ziekenhuis op de campus geweest (gratis voor studenten) en daar kreeg ik te horen dat ik griep had in combinatie met voedselvergiftiging! Ik heb geen idee waar ik dat heb opgelopen, ook omdat ik de paar dagen daarvoor niet alleen had gegeten en ik de enigste was die ziek was geworden. Maar de doktor zei dat het kon zijn omdat mijn immuunsysteem toch al verzwakt was en ik zo vatbaarder was voor bacteriën dan anderen. Anyway, dat betekende toch wel 5 dagen plat en al mijn midterms missen! Zo’n buitenland avontuur is superleuk, maar ziek zijn in het buitenland is toch echt niet tof :s Had 10 x liever thuis op de bank gelegen bij paps en mams. Ik had ook tijd teveel en heb geloof ik uitzendinggemist.nl van onder naar boven bekeken en was weer helemaal uptodate met ONM, DWDD en natuurlijk mijn favoriet op dit moment: Verborgen Gebreken! Dat dan weer wel.
Aan het eind van de week voelde ik me iets beter en werd ik door de reddingsbrigade (de Nederlandse Sifra, Wendy en Wouter) uit mn huis gesleurd mee naar buiten! Het was de hele week heerlijk weer en daar moest ik ook even wat van mee maken, echt super lief
Inmiddels ben ik alles weer vergeten en functioneer ik weer volledig!
Het is op dit moment best druk op school. Ik heb aardig wat uurtjes gespendeerd in de donkere kamer om mijn fotografie project af te ronden, en moet volgende week een 40minuten-durende presentatie houden voor social-psychology.
En verder heb ik weer 2 tripjes gepland! Ik ga over 2 weekjes voor 4 dagen naar Olympus en eind April tot begin Mei ga ik samen met Zane voor 5 dagen naar Syrië!! We wilden graag een buurland van Turkije bezoeken en hadden eerst Iran in gedachte, maar dat bleek niet zo veilig te zijn. Nu is het dan Syrië geworden! We vliegen vanaf Ankara naar het uiterste puntje van Turkije en gaan dan met de trein verder de grens over. Door tijdgebrek maken we maar een klein rondje maar met behulp van de lonely planet en wat advies van ervaren reizigers kunnen we denk ik toch de highlights zien! Zane is een meisje uit Letland waar ik wel goed bevriend mee ben geraakt sinds ik hier ben. We zijn geloof ik wel een goed reizigersduo dus ik maak me nergens zorgen om en heb er super veel zin in! Natuurlijk doe ik verslag en houd jullie op de hoogte, stay tuned
Dit weekend wordt er een Latin Dance Festival georganiseerd waar ik me voor om heb laten praten, ik ben benieuwd. En maandag komt Kayleigh!!!

Nou liefjes, hanig ann!

Van absolute vrijheid tot serious business!

Zaterdag 14 maart was het tijd voor een Erasmus tripje! Deze keer stond Midas City op het programma. Het ligt ongeveer 65 km van Eskisehir en na een heftige rit door de bergen (met allerlei ongeplaveide wegen waar de chaffeur zich niks van aantrok en gewoon met volle vaart door bleef rijden) stonden we dan eindelijk in Midas City, oftewel Yazilika. Hetgeen waar het om draaide, de tombe, is een 17 meter hoge uitgehouwen ‘rots’ en is de begraafplaats van koning Midas die leefde in de 5de of 6de eeuw voor Christus. Ontzettend oud dus, maar eigenlijk waren we al gauw uitgekeken op de overblijfselen. Wel was er een super uitzicht! Het lanschap in West-Anatolia kenmerkt zich vooral door veel bergen met weinig vegetatie. Nou ja, ik kan hier wel een hele geschiedenisles geven, maar jullie moeten maar gewoon even de foto’s bekijken!
Midas city ligt op een berg, en er lag dan ook een dik pak sneeuw! Ik had nooit gedacht dat ik half maart nog een sneeuwballengevecht kon houden, maar het tegedeel is de realiteit. De hele dag in de kou had wel z’n gevolgen, ongeveer de helft van de Erasmusstudenten was flink verkouden of ziek en ook ik moest er aan geloven! We zijn nu 1,5 week verder en helaas is het nog niet over. Goed, misschien moet ik even wat vroeger naar bed en rustiger aan doen? Hahah tja dat komt er ook gewoon niet van!

@ midas city: Murat, Marga, ik, Hannie, Wendy, Ondrej en Silvia

Het weer was hier vorige week ronduit klote! Terwijl ik smsjes kreeg uit Nederland over de eerste lentedag en mensen die al buiten op het teras hadden gezeten (?), moest ik, jawel, natte sneeuwbuien trotseren! Het was de hele week wisselvallig en met een temperatuur rond het vriespunt… blegh… en dat in maart!
Gelukkig is het weer deze week weer totaal omgeslagen en leven we met een lekker zonnetje en een gemoedelijke 10 graden. Typisch landklimaat.

Afgelopen weekend was voorlopig het ‘laatste’ weekend dat we echt vrij waren en Zuzana (vriendinnetje uit Tjech Republic) en ik besloten om de speedtrain te pakken en naar Ankara te gaan! Veel Turken zeiden dat Ankara niet zoveel aan was en het een hele serieuze zakenstad was. Maar wij vinden dat we niet Turkije kunnen verlaten zonder de hoofdstad te hebben gezien! We konden voor twee nachtjes bij vrienden van Meftun logeren, Cagdas(m) and Gokce(v), ontzettend lieve en gastvrije personen!! Wat me als eerste opviel was de schone lucht en de schone straten, vergeleken met die industriestad waar ik woon. Daarnaast heeft Ankara mooie statige regeringsgebouwen afgewisseld met vele prachtige parken! Wat de stad vooral mooier maakte was het heerlijke weer. Na de kou in Eskisehir konden we in de hoofdstad even bijkomen en lekker van het zonnetje genieten!
De eerste dag zijn we naar het Ataturk Mausoleum geweest. Ataturk, de ‘founding father’ van Turkije ligt hier begraven. Turken aanbidden hem, en er hangen dan ook overal afbeeldingen van hem. In winkeltjes, restaurants, kantoren en bij mensen thuis. In het Mausoleum werd deze gekte nog eens extra benadrukt. Wat een immens bouwwerk! Maar ik moet toegeven, echt prachtig! Het strakke monument is gebouwd op de top van een heuvel met een geweldig uitzicht over de hoofdstad. Erg indrukwekkend!
Daarna zijn we naar Ulus geweest, de oude buurt van Ankara, om daar een kasteel te bezoeken die tevens een heel mooi uitzicht gaf over de grote stad door zijn hoge ligging. Op de weg daar naar toe kwamen we stomtoevallig Sabine tegen, een meisje uit Koln die ook op Anadolu University studeert. Ze was daar om haar vriendin van het vliegveld te halen maar die had 10 uur vertraging dus moest ze zichzelf de rest van de dag zien te vermaken. Ze was blij om ons te zien en ging de rest van de dag met ons mee! ‘s Avonds hebben de vrienden van Meftun ons meegenomen naar een leuk restaurantje en een hip cafeetje. Erg gezellige avond

ik in Ataturk Masoleum!

De tweede dag in Ankara hadden Zuzana en ik allerlei plannen om onze tijd wijs te besteden, alleen was daar niks van gekomen! Allereerst hadden we heerlijk uitgeslapen waarna Gokce ons meenam naar een drukke straat vlakbij hun huis genaamd ‘7th street’ voor de lunch. Die straat had een heel dorps karakter maar had toch moderne winkels als Marks&Spencer, Starbucks en een Mango outlet! Het was heerlijk weer, er waren overal mensen op straat en er hing gewoon een ontzettend goede sfeer. Dus we besloten om de rest van de middag te blijven en lekker relaxt te shoppen! En met goed resultaat!! Ik heb een heel mooi zwart colbert jasje gekocht bij Mango outlet en… hier komt ie dan, mijn pronkstuk… een GUESS Horloge!! Het was echt een impulsieve aankoop maar wel de beste in tijden We liepen een juwelier voorbij en ik vertelde aan Gokce dat ik die horloges zo mooi vond toen de verkoper op ons af kwam en vertelde dat elk model 500 Lira zou kosten. Ik zei dat ik dat veel te veel vond en wou al weglopen, toen hij zei: ‘for you its 450 Lira’. En na nog wat onderhandelen met behulp van onze Turkse vriendin kon ik de horloge voor 280 Lira in mijn zak steken, als ik cash zou betalen. Ik dacht – doen!! En zoals ik al zei, de beste aankoop in tijden! Ik kon wel een gat in de lucht springen!! Dus nu zit ik steeds te pronken met mijn nieuwe aanwinst 

Nu is het helaas even over met de pret en tijd voor serieuze zaken, school! Deze week hebben we onze eerste midterm exams. Ik heb nog steeds het gevoel dat de colleges net begonnen zijn, maar nu moeten we alweer toetsen gaan afleggen! Sommige midterms zijn in de vorm van tentamens, andere in de vorm van ‘papers’ zelfs een van 3.000 woorden. Komende 2 weken even bikkelen dus!

Als alles weer een beetje rustig is, laat ik weer wat van me horen. Mams, bedankt voor de Viva en Oma, bedankt voor de mooie brief!!

Liefs Myrthe

PS: Zowaar mijn eerste bezoek uit Nederland is in zicht! Op maandag 13 april zal Kayleigh op Anadolu Airport landen om gezellig met mij een paar daagjes te spenderen in het spannende Eskisehir. Ontzettend veel zin in!!

Wat is het toch fijn om een Nederlander te zijn!!

Turkije… harstikke leuk hoor! Maar natuurlijk niet ALLES is koek en ei.
Zo heb ik na een aantal weken in dit land gewoond te hebben, ook mijn irritaties ontwikkeld:
- Turken zijn per definitie te laat. Ik ben zelf erg goed in te laat komen, maar ik houd het volgens mij wel binnen de perken. Turken komen rustig 30 minuten te laat. Elke keer als er ergens een meeting is dan wordt er ook altijd gevraagd: “8 o’clock is that exact time or Turkish time?” Dan weet je of je je moet haasten of niet!
- Turken houden niet echt van afspraken maken. Als verfand planner loop ik hier ook steeds tegen aan. Als ik Meftun vraag of ze de dag erna meegaat naar de bazaar, of we samen boodschappen zullen doen, zegt ze altijd ‘Yeah thats ok!’. Maar dat blijkt geen garantie te zijn dat we ook daadwerkelijk gaan! Natuurlijk is het ook wel goed dat ik wat ‘relaxter’ wordt qua plannen, maar het is maar net wat je gewend bent.
- Turkse toiletten…. Blegh!!! Kun je je nog die toiletten herinneren ergens op de camping in Italië of Frankrijk? Je weet wel, zo’n gat in de grond met van die ‘voetstappen’ ernaast waar je op moet gaan staan? Nou, dat is voor mij dagelijkse realiteit! Op de campus kennen ze bijna niet anders..
- Het water uit de kraan in Turkije is ongezond om te drinken. Daarom koopt iedereen grote soort van jerrycans met minderaalwater en een pomp voor dagelijks gebruik. De distributeur van deze ‘Kalabak water-service’ rijdt de hele dag rondjes, van ‘s morgens vroeg to ‘s avonds laat, ook in mijn buurt. Om aan te kondigen dat de verkoper in de buurt is, draait hij zo’n heel hard en schel riedeltje af. Moet je raden waar ik bijna elke ochtend van wakker wordt!
- Eskişehir is de thuisbasis van de Turkse Luchtmacht. Dit betekent dat er zo’n 40 straaljagers (wilde gok) per dag over deze stad vliegen. Zowel s‘Nachts als overdag. Soms vliegen ze zelfs zo laag dat je de piloot kan zien zitten! Over geluidsoverlast gesproken!
- Hier in Turkije is het algemeen aanvaardt om over sommige dingen te liegen. Vooral als een jongen een meisje wil versieren, is het normaal dat hij haar verteld wat ze wil horen, ongeacht of dat de realiteit is. Meisjes liegen ook veel. Vooral tegen hun ouders over hun schoolresultaten, waar ze ‘s avonds uithangen, etc. Op school werd dat mij vanaf het begin a duidelijk. Op internet bleek er voor Erasmusstudenten een groot aanbod te zijn van Engelstalige vakken. Maar toen het puntje bij paaltje kwam, bleek de helft niet mogelijk te zijn omdat ze gewoonweg niet in het Engels wilden lesgeven!

He.. dit lucht op! Gelukkig zijn deze omstandigheden voor mij maar tijdelijk en kan ik zeggen dat ik deze zomer weer terugkeer naar dat kleine, altijd koude en natte, maar wel goed geregelde heerlijke Nederland!! Ach… wat is het toch fijn om een Nederlander te zijn…

Incredible Interesting Istanbul, echt een aanrader!!

Ik ben vorige week woensdagnacht naar İstanbul vertrokken! Het was een vrij spontane actie; een paar mensen van ESN organisatie moesten in Istanbul zijn voor een National Platform for ESN Turkey en boden alle Erasmus studenten de kans om met hen mee te reizen en zo Istanbul te verkennen! Ik dacht waarom niet? Voor 30 Lira een retourticket en voor 42 Lira 3 nachten in het Chill Out hostel vlakbij Taksim Square. Samen met nog zo’n 20 andere studenten besloten we om mee te gaan. De trein zou om half drie ‘s nachts vertrekken. Helaas was er een stroomstoring en arriveerde de trein pas 2 uur later. Eenmaal in de trein ging iedereen direct slapen en werden we de volgende ochtend om 9 uur wakker met een uitzicht op de Bosporus! Een boottochtje van ongeveer 20 minuten volgde waarna we terecht kwamen in het bruisende hart van deze immense stad. Inclusief alle gerigistreerde inwoners, de illegale Russen en de toeristen bevinden zich hier naar schatting dagelijks 17 miljoen mensen! Echt ongelofelijk, ongeveer net zoveel inwoners als in Nederland, alleen dan in één stad!
Met ‘maar’ 3 volle dagen in het verschiet hadden we een drukke planning. Na onze spullen bij het hostel gedropt te hebben gingen we op pad. Taksim Square, the main shopping street, garnalen gegeten bij de beroemde brug over de Bosporus, Spice bazaar en de Suleymaniye Moskee! Ondertussen nog even op de foto geweest met wat locals Ik had die nacht maar 3 uurtjes in de trein kunnen slapen, dus was wel gesloopt na een dag! Nog even wat gedronken in het hostel en daarna ging iedereen ook slapen.
De volgende dag wou iedereen eerst uitslapen dus begon ons programma pas om 12 uur. Dat was absoluut niet mijn keus, maar in een groep moet je je natuurlijk aanpassen! Daarna moesten we nog tot 2 uur wachten op onze gids, een vriend van Osman (van ESN) die de stad op zijn duimpje kende. Toen we eindelijk aankwamen op onze eerste bestemming van die dag, het Archeologisch Museum, bleek die om 3 uur te gaan sluiten. Helaas. Dan maar op naar de Grand Bazaar, een unieke ervaring! Met meer dan 4000 winkeltjes, een moskee, een politiebureau, banken en restaurantjes raak je er niet uitgekeken! Wat ooit begon als een markt, is nu uitgegroeid tot een ministad met een groot dak zodat de business deals in alle seizoenen gemaakt konden worden. Het heeft wel 10 verschillende bewaakte in/uitgangen en het is elke dag open van half 9 tot en met 7 uur ‘s avonds. Met uitzondering van de schreeuwende en zeurende verkopers was het heerlijk om daar wat uurtjes te spenderen en natuurlijk geld uit te geven! Daarna zijn we uit eten geweest en hebben we nog wat gedronken in de stad. Waarna de avond alweer voorbij was!

Sietze, Hannie en ik in het bewolkte maar heerlijke Istanbul!

De derde dag was het tijd om het Sultanahmet plein te verkennen.Op dit grote plein staan de twee beroemdste monumenten van het land, de Blauwe Moskee en de Haghia Sophia, tegenover elkaar. De Blauwe Moskee, die zijn naam dankt aan de voornamelijk blauwe Iznik-tegels in het interieur, is een van de beroemdste religieuze gebouwen ter wereld. Deze moskee, gebouwd in de 17e eeuw, heeft een immens grote koepel dat wordt ondersteund door enorme zuilen en is voorzien van een binnenplaats, even groot als de moskee zelf, zodat er evenwicht ontstaat. ‘s Avonds is het gebouw prachtig verlicht met blauwe lampen en zie je talloze meeuwen die de warme lucht uit de zes minaretten ‘gebruiken’ om te blijven zweven. De Haghia Sophia, ‘Kerk van de Heilige Wijsheid’, behoort tot de grootste bouwkundige prestaties ter wereld. Hij is meer dan 1400 jaar oud en was eerst een kerk, totdat hij in de 15de eeuw omgebouwd werd tot een moskee. Er zijn de mooiste mozaïeken te zien waar ook af en toe nog een beeld van Christus tevoorschijn komt.
Ook hebben we de Basilica- cisterne mogen bewonderen. Een enorm, ondergronds Byzantijns bouwwerk, in 532 aangelegd en wat diende als waterreservoir. Het dak rust op 336 zuilen van 8 meter hoog en is ontzettend mooi om te zien!
Daarna volgde het topkapi-palace, wat meer dan 400 jaar lang de officiele residentie was van de sultans. Erg groot en erg rijk.

Die avond werd het ESN National Platform afgesloten met een groot feest in een club in Istanbul. De muziek was ‘so so’ (Turkse manier om te zeggen: ‘ging wel’ ) maar ik heb me me prima vermaakt en vond het een goeie afsluiter van deze trip!

De eerste twee dagen hadden we trouwens geluk met het weer. Het was redelijk bewolkt maar wel 15 graden. We hebben ‘s avonds dan ook heerlijk op het terras gegeten en genoten van alle drukte om ons heen! De derde dag was het weer echter een flinke tegenvaller. De regen kwam met bakken uit de lucht en niemand kon hun schoenen of sokken drooghouden! Toch wel een domper… maar je kunt niet alles hebben.

Al met al vind ik Istanbul een heerlijke stad! Het is aan de ene kant supermodern en van alle gemakken voorzien en aan de andere kant vol met historie. Het bruist en het leeft, echt een aanrader!!

De treinreis op zondagochtend was ook absoluut geen straf. Om 10 uur ‘s ochtends vertrok de trein en nu konden we genieten van de route MET daglicht! En het was echt prachtig! De trein rijdt eerst langs de marmaris zee, vervolgens door prachtige bergen met watervalletjes en woeste rivieren en daarna door allerlei kleine dorpjes. Ik heb wat foto’s proberen te maken maar natuurlijk kunnen die niet tippen aan de werkelijkheid!

Inmiddels is de schoolweek ook in volle gang en moet ik weer helemaal in mijn ritme komen. Op de een of andere manier zijn mijn dagen altijd wel vol en vertrek ik ‘s morgens van huis om ‘s avonds laat pas terug te keren.
Naast de normale lessen deze week heb ik een hele leuke cursus fotografie gehad! Op dinsdag kregen we een cursus film ontwikkelen in de dark room. Voor fotografie moeten we namelijk twee grote projecten doen, waarvan een met een analoge camera, en een met een digitale spiegelreflex camera. Voor de eerste opdracht moest je mensen op de campus vastleggen die aan het ‘wachten’ zijn. Ik koos voor de kantine in de faculteit communicatie. Woensdag tijdens de lunch heb ik mijn eerste rolletje volgeschoten en maandag ga ik ze ontwikkelen. Ik ben zoo benieuwd!
Ook heb ik deze week een presentatie bezocht van een Turkse fotografe die voor 8 jaar lang twee families in het oosten van Turkije heeft gevolgd. Deze families leven volgens het ‘bedel-system’. Dit houdt in dat de dochter van de ene familie met de zoon van de andere familie trouwt, en de dochter dan die familie, met de zoon van de andere familie trouwt. Dit is een heel oud en conservatief systeem waar allerlei moeilijke regels aan verbonden zijn, met als doel om zo de economische en sociale status in stand te houden. Het is alleen zo dat het systeem moeite vind om te blijven bestaan omdat de wereld er om heen zoveel veranderd. Ook komen veel vrouwen in opstand omdat ze niet altijd willen trouwen met de man die voor hen wordt uitgekozen. Zelfs de fotografe kon na 8 jaar geen grip krijgen op het systeem, de regels en het precieze doel ervan. Ontzettend interessant om te zien en ook prachtige foto’s! Dit bewijst ook maar weer hoe divers Turkije is. Terwijl ze in het oosten nog zo conservatief zijn als wat, is het in het westen een totaal andere wereld en kunnen ook mijn medestudenten zich niet voorstellen dat zo’n systeem nog steeds bestaat.

Deze week is het jazz festival op de uni. Wouter en ik zijn woensdagavond naar het openingsconcert geweest en het was echt super goed! Kaartjes waren maar 5 Lira en ik heb echt genoten Er wordt overigens ontzettend veel georganiseerd op de universiteit op het gebied van cultuur. 3 avonden per week kun je voor 2,5 Lira naar de bioscoop waar goeie films worden gedraaid (filmhuis achtig aanbod). Ook zijn er in het concertgebouw allerlei orkestoptredens (je moet er wel van houden) en toneeluitvoeringen en wordt er wekelijks een expositie gehouden in de bibliotheek op de campus. Genoeg te doen dus!

Vandaag wordt de nieuwe hogesnelheidslijn geopend tussen Ankara en Eskişehir. Deze speedtrain heeft een maximale snelheid van 250 km per uur en brengt je met 1 uur en 20 minuten naar Ankara (waar je normaar 3 uur en 15 minuten over doet)! Ter opening kun je de hele maand Maart voor maar 5 Lira tickets kopen. Murat (een vriend van mij) heeft een vriendin die in Ankara woont waar ik wel voor een weekendje kon logeren en die graag mijn cityguide wou zijn! Dus binnekort….

Dit lijkt me wel weer genoeg voor vandaag! İyi şanslar!

Liefs Myrthe

PS: voor foto’s, zie mijn album!

Tijd voor een update!!

Vandaag al weer bijna drie weken in Turkije: Ik zeg, tijd voor een update!
Het weer begint hier wat Nederlandser te worden; en dus kouder! De eerste paar dagen dat ik hier was leek het wel lente, en kon je in de zon makkelijk zonder jas buiten zitten. Helaas is het inmiddels een beetje omgeslagen en valt er natte sneeuw en waait er en venijnige wind. Maar goed, dat overleef ik wel! De turken zeggen dat het hier over een maand al een stuk warmer is

De tweede week stond in het teken van Erasmus Introductie. De maandagochtend begon vroeg: om half tien moesten we meeten op de campus. Alle Erasmus studenten waren redelijk op tijd, maar de mensen van ESN (Erasmus Student Network, de watchers van de Erasmusstudenten) kwamen gerust een half uur later aanzetten! Toen werden we verdeeld in groepjes en kregen we een rondleiding door de campus. Het is echt onwijs groot vooral als je alles te voet moet doen. Ik woon ongeveer 10 minuten lopen van de ingang van de campus, maar om dan op tijd bij faculteit communicatie aan te komen heb ik wel een half uur nodig! Na de rondleiding hadden we vrij en gingen we met een aantal Nederlanders het oude gedeelte van Eskisehir verkennen. Hier vind je veel traditionele winkeltjes, slagers, kaaswinkels, notenwinkels, etc. Het is er altijd super druk op straat en erg gezellig! We waren met Wendy en Sifra (twee friese meisjes van de NHL) en Marga, Hannie en Hafize, drie pedagogiek studenten die hier 3 maanden verblijven voor hun afstudeeronderzoek. Hafize is van oorsprong Turks en beheerst de taal volledig, erg handig dus! We hebben op straat onze laarsen laten poetsen, even wat geshopt en daarna heerlijk in een cafeetje Turkse Cay gedronken
Die avond ging ik met Meftun naar twee vriendinnetjes van haar die ook twee Erasmusstudenten in huis hadden. Het waren de Duitse meisjes Sabine und Alexandra. Er werd voor ons een typische Turkse maaltijd gekookt, echt heerlijk! Kofta balletjes (soort van rundergehakt) met dolma’s en soep en brood! Als dessert kregen we een Turkse koffie. Ik vond het onwijs smerig. Het wordt gedronken uit een heel klein kopje en het is heel sterk en zoet. Bij de laatse slok blijft er een heel schep koffiedik in je kopje zitten….bleh! Een van die Turkse meisjes kon de toekomst voorspellen uit dat koffiedik. Echt supergrappig… als je de laatste slok hebt genomen moet je je kopje omdraaien en op het schoteltje zetten en zo 10 minuten laten staan. Daarna keek ze naar de vorm van het koffiedik en voorspelt ze je toekomst! Bij mij zei ze iets over een lange jongen met een basgitaar uit een rockband. Ze zag twee handen op mijn rug, betekende dat er altijd iemand is die mij opvangt in mindere tijden (mama ) Ook had ik een vijand die jaloers op mij zou zijn. En ze zag twee mensenhanden met een baby erin! Haha tjah wat moet je ervan denken? De turken zeggen: geloof er niet in, maar luister er wel naar!

Ik tijdens de introductiedagen op de campus!

De tweede dag begon ook vroeg met een gezamelijk typisch Turks ontbijt, echt heerlijk! Lekker brood, tomaat, komkommer, kaas, olijven en verse jus d’orange! Daarna zouden we een tour door de stad krijgen. Bijna alle Erasmusstudenten waren een week eerder al aangekomen dus kende de stad inmiddels op hun duimpje, geen nieuwe informatie dus! We zijn wel een moskee binnen geweest, wat ik wel bijzonder vond. Er word hier zes keer per dag gebeden en elke keer op een andere tijd, afhankelijk van de stand van de maan. De moskee is vooral gevuld met tapijten om te bidden, verder geen afbeeldingen of standbeelden. De vrouwen zijn hier verplicht om een hoofddoek te dragen en bidden op het balkon, terwijl de mannen beneden bidden. Dit is zodat de mannen niet afgeleid worden door enig vrouwelijk schoon en zich helemaal kunnen focussen op het geloof.
Om een uurtje of 3 ben ik met een paar andere studenten tussenuit gesneakt en zijn we gaan lunchen. We hadden al getekend voor onze aanwezigheid dus de rest van het programma was toch niet meer verplicht!
Woensdagavond hadden we eerst een welcome dinner op de uni. Een best officieel gebeuren waar de big boss van Anadolu University nog een mooie speech hield ter opening van het Event. Daarna gingen we met z’n allen stappen in een grote club genaamd ‘222’. Een club wat wel een beetje te vergelijken is met Noa in Leeuwarden. Het ziet er wel strak uit maar ze draaien wel de hele avond dezelfde beats. We waren al eerder wezen stappen op valentijnsdag maar deze avond sloeg echt alles! Een aantal Bulgaarse en Poolse sloeries zaten flink te zuipen en gingen helemaal los op de dansvloer. Hilarisch! Ik heb me zelf verder ook goed vermaakt. De drank is hier wel redelijk duur, wijn wordt bijna niet gedronken en is ook niet te betalen, Martini kennen ze vaak niet en er wordt veel wodka redbull gedronken. Dan maar aan de bier, die kost hier 5 Lira. Wel betaalbaar! Ik kon een taxi delen met mijn buurmeisje, een meid uit Tjechie, en rond een uurtje of 3 gingen we naar huis. Een zeer geslaagde avond I would say!

Op vrijdag had ik besloten om echte Hollandse groentesoep te gaan maken. Inkopen doen bleek toch wat lastiger dan gedacht. Ze verkopen hier alleen hele groente en geen zakjes met voorgesneden groente, laat staan soepgroenten! Dus toen moest ik toch wel even heel hard denken wat voor groenten er ook al weer in Hollandse groentesoep zitten?! Na een beetje nadenken kwam ik op prei, wortel en bloemkool! In Turkse supermarkten zul je niet snel varkensvlees vinden (vanwege Islamitische geloof) dus heb ik voor de gehaktballetjes maar kofta meat gekocht, een soort turks gekruid rundergehakt. Na nog wat zoeken had ik ook de vermicelli en de bouillontabletten gevonden, op naar huis! Onderweg voor de zekerheid nog even Oma gebeld hoe dat ook al weer gaat met die bouillontabletten. Ik had Wouter, Siffra en Wendy ook uitgenodigd dus er lag wel wat druk op mij :p
Ik had de groente iets te lang gekookt en ook zat er veel te veel vermicelli in, maar gelukkig werd het heel goed gegeten! Zelfs Meftun vond het een heerlijke soep en ook ik vond dat het slechter had gekund Volgens Wendy was het een echte oma soep! Hihi

Op zaterdag moest ik naar het politiebureau voor mijn residence permit. Met een viertal pasfoto’s en een aantal formulieren van school heb ik nu een verblijfsvergunning van 5 maanden. Ben ik even blij dat ik dan studentenvisum van €450 niet heb aangeschaft!

Maandag begonnen de lessen officieel. Eindelijk een beetje ritme in mijn dag! Alhoewel mijn eerste weken hier ontzettend leuk waren, was het ook ontzettend vermoeiend.
Ik heb mijn lessenpakket wel wat moeten aanpassen. Op het laatste moment waren er weer een aantal lessen waar geen teachter available voor was of die niet in het Engels gegeven werden. Eigenlijk hadden deze lessen, zoals op de website wordt gepubliceerd, wel in het Engels gegeven moeten worden. Maar teachers redeneren dat de meeste Turkse studenten zo minimaal Engels kunnen dat ze er anders niks van zullen begrijpen.
Eigenlijk vind ik dit wel een beetje stom. Uit mijn eigen ervaringen weet ik dat als je nooit gepusst word Engels te spreken je het ook nooit zal leren. Ook vind ik dat als je Erasmusstudenten naar je Universiteit uitnodigigd, je ze ook wat zal moeten kunnen aanbieden. Nu heeft bijna elke Erasmussstudent hetzelfde vakkenpakket, of je nu bij de faculteit Communicatie, Economie of Toerisme staat ingeschreven. Simpelweg omdat iedereen 30 studiepunten nodig heeft en er door het kleine aanbod erg weinig mogelijkheden zijn om te variëren.
Al met al heb ik nu een vakkenpakket wat me prima bevalt en een lesrooster waar je u tegen zegt! Namenlijk:

Maandag
14:00 – 17:00 Business Communication
18:00 – 20:00 Cultural Heritage of Turkey
Dinsdag
Hele dag van 9:00 – 19:00
Communication Management
Photography Applications
Social Psychology
Cultural Diversity & Communication
Woensdag
Vrij!
Donderdag
10:00 – 13:00 Consumer Behavior
Vrijdag
Vrij!

Alleen dinsdag even bikkelen, voor de rest heel relaxt!
De eerste week was het een beetje aftasten hoe ‘comitted’ Turken zijn voor school. Ik had op woensdag een meeting voor fotografie om 8:00 s’ochtends. Ik werd al gewaarschuwd dat, ook al staat het wel zo op je rooster, in Turkije de lessen nooit voor 9 uur beginnen. Toch dacht ik even een goede indruk te willen maken zo in de eerste week dus stond ik daar samen met wat andere Erasmusstudenten netjes op tijd voor de deur. Ja hoor…. geen Turk te bekennen! Sta je daar met je goede gedrag.. :s

By the way, ik heb van een leraar Nezih een laptop te leen gekregen! Geheel gratis en zolang ik het nodig heb. Echt superaardig!! Zonder laptop was ik ook niet ver gekomen trouwens. Voor mijn schoolwerk ben ik grotendeels afhankelijk van eeen computer. De mediatheek op school is maar een paar uurtjes per dag open en thuis is Meftun bezig met haar afstudeeronderzoek dus haar laptop is ook niet vaak beschikbaar. Nezih is echt een toffe gozer. Hij is een programmamaker hier op de uni en heeft ook sterke banden met de NHL. Hij heeft zelfs een programma op de Nederlandse tv (vpro) op zijn naam staan! Dinsdagavond was Wendy’s verjaardag en heeft hij ons allemaal meegenomen naar een exclusief restaurant op de campus die normaal gesproken alleen toegang geeft voor alle professoren. Ik heb daar het lekkerste, verse, smaakvolle, Turkse brood gehad tot nu toe!

Ik heb nog zoo veel te vertellen! Maar dat komt later, ik denk dat dit berichtje zo wel lang genoeg is denken jullie niet?!

CU!! Liefs Myrthe

PS: Bedankt voor alle lieve smsjes, mailtjes en berichtjes!!

Blond

True blonds in Turkije zijn natuurlijk absolute uitzonderzing. Dus here I am… midden tussen alle gepassioneerde luidruchtige turken als afwijkende blonde (en dan ook nog met blauwe ogen)!! Mijn zus waarschuwde me nog, ze heeft in een juwelier gewerkt en zei dat veel vrouwen bij haar een nep-trouwring kwamen kopen voordat ze naar dit land vertrokken, om zo een beetje rustig over straat te kunnen lopen!  Maar ik dacht: ‘Dat is vast alleen in van die toeristische gebieden.’

Na een week in Eskişehir rondgelopen te hebben weet ik wel beter en geef ik mezelf grote ongelijk. Maar ik kan niet klagen…. ik heb er alleen nog maar voordeel mee gehad! Normaal gesproken vliegt het verkeer je hier om de oren, het maakt werkelijk niet uit of het stoplicht op rood of groen staat, maar ik heb al een paar keer mogen meemaken dat ik veilig kon oversteken omdat ze speciaal voor mij stopten!! Ook waren Wouter en ik een keer in een winkeltje waar het flesje water voor hem 1,75 Lira kostte, terwijl hetzelfde flesje voor mij maar 1,25 Lira was En afgelopen zaterdag waren we in een kroeg waar Murat (een Turkse student van ESN) twee Martini voor ons bestelde. Eerst kostten de drankjes 15 Lira per stuk, maar toen de barman doorhad dat een van de drankjes voor mij was bedoeld, hoefde Murat maar 10 Lira per stuk neer te leggen! En ook heb ik regelmatig dat ik word voorgetrokken in de rij bij de supermarkt. Hahah echt komisch!

Een keer was ik in Espark (hét winkelcentrum van de stad) waar een meisje van ongeveer 10 jaar mij vanaf twee meter afstand met open mond van verbazing, heel erg opzichtig zat aan te staren….toen voelde ik me wel ongemakkelijk en dacht ik ‘jezus zo bijzonder ben ik toch ook weer niet? Zet de tv aan en de blondines zijn niet te ontwijken!’

Stiekem vind ik dit ook best wel leuk natuurlijk! Ik moet hier ook maar niet teveel aan wennen, anders krijg ik een ware cultuurshock bij terugkomst in Nederland. Maar for now kan ik er alleen maar met volle teugen van genieten!

Merhaba!

Zowaar mijn eerste berichtje uit het land van verblijf: Turkije! Het is 2 uur s’nachts en ik lig op bed. De dag begon vroeg; 3 uur wel te verstaan! Aankleden, tanden poetsen, de laatste spulletjes inpakken en wegwezen. Verbazingwekkend hoeveel verkeer er op de Deutsche Autobahn te vinden is op zo’n onmenselijk tijdstip!

We waren goed op tijd dus lange slopende wachtrijen bleven ons bespaard. Gelukkig, mijn koffer mocht met 20,3 kilo mee (dankzij Tess!!) en ook twee stuks handbagage was geen probleem. Daarna heb ik voor de ‘laatste keer’ Saar en Mama omhelsd en zijn we vertrokken!

De vlucht was heel relaxt, weinig turbulentie en een goede service! Ook was dit een uitgelezen kans om Wouters eens wat beter te leren kennen. Het is een leuke, relaxte, gezellige jongen en we liggen wel redelijk op een lijn. Daar houd ik het wel mee uit de komende 5 maanden

Drie uurtjes later landden we op Istanbul Atatürk Airport. Het eerste wat me opviel toen we de aankomsthal binnenkwamen was de drukkende warmte. De verwarming staat hier hoog. Waar Nederlanders hun huis opstoken tot ongeveer 22 graden Celcius, lijkt het hier wel 30 graden Celcius te zijn… koud zal ik het hier niet krijgen!

Daarna met de metro naar Ötogar (busstation). Op een groot plein zaten wel dertıg busmaatschappijen naast elkaar. Moordende concurrentie, en dan maar doen wie het hardste schreeuwen kan! Typisch Turks volgens mij. De bus vertrok pas om 5 uur en we kwamen daar aan rond een uurtje of 1. Wachten dus! In de verte zagen we ikea dus besloten Wouter en ik om daar de resterende uurtjes door te brengen. In ikea werd ook duidelijk hoe goedkoop Turkije voor ons is. 1€ is 2,10 TYL (Lira)!

De busreis was lang… het duurde zowiezo al een uur om Istanbul uit te komen, wat een hel! De wegen zijn hier slecht en het is hier een onwijze chaos in het verkeer. Veel gedrang, geschreeuw en getoeter. Soms best wel eng als je uit het gestructureerde Nederland komt!

 

Rond middennacht kwamen we aan. Ik had met mijn buddy-student & flatmate Meftun afgesproken. Ze had haar vriendin Marjam meegenomen. Beide echt superleuke meiden! Lekker spontaan en heel gastvrij. Hun niveau Engels is basis, maar met behulp van handen en voeten komen we tot goeie gesprekken.

Het huis is ruim en schoon. Ik heb mijn eigen slaapkamer en we delen de rest. En we hebben een poesje! Ze heet Lunch en ze is heel zacht, lief en schattig In Turkse huizen worden nooit schoenen gedragen en ook hier staat de verwarming hoog. Ik heb het denk ik goed getroffen! Ga nu lekker slapen…

 

Dag 2

 

Ik heb eerst tot een uurtje of 12 in bed gelegen. Ik was bekaf en sliep als een roos! Daarna heeft Meftun me de campus laten zien. Het is maar 10 minuten lopen van ons appartement en het is zo onwijs groot, mooi en ingewikkeld! Ik zal vooral de eerste tijd vaak verdwalen helemaal omdat ik de bewegwijzering of de namen op de gebouwen niet kan lezen. Gelukkig heeft elke faculteit haar eigen complex, zo ook de faculteit Communicatie. Ik moest vandaag mijn registration regelen en mijn vakkenpakket kiezen. Het was vooral een middag van wachten! Turken doen het graag rustig aan en het lijken mij dan ook stressvrije mensen. Ook hier staat overigens de verwarming drukkend hoog, echt zo raar! Misschien dat ze daarom zo relaxt doen … een beetje beweging en het is echt niet uit te houden!

Dit is mijn voorlopige rooster:

Maandag 18:00-20:00 Cultural Heritage of Turkey

Dinsdag 9:00-12:00 Communication Management   17:00-19:00 Cultural Diversity and Communication

Woensdag 9:00 – 12:00 Media & Politics   14:00 – 18:00 Photography

Donderdag 10:00 – 13:00 Consumber Behaviour

Vrijdag 12:00 – 15:00 Sociology of Family

Daarnaast heb ik een Turkish Language Course genomen, maar die is alleen online.

Ik had op de NHL een ander vakkenpakket gekozen, maar hier vertelden ze me dat het ene vak niet meer werd aangeboden en het andere vak plotseling niet meer in het Engels werd gegeven.

Anyways, volgende week is het add&drop week dus dan kan ik het hele zooitje nog omgooien als het niet bevalt. Ik ben benieuwd!

Toen Meftun en ik de meeste dingetjes hadden geregeld heeft ze me een Tour door Eskişehir gegeven. Het is een prachtige stad en ‘very alive’!! Ook hier is het verkeer een grote chaos en ook gevaarlijk als je het niet gewend bent. Eskişehir heeft 2 winkelcentra en er loopt een gracht door de stad. Er staat een grote moskee waar 5 x per dag ‘ezan’ (gebedslied) van te horen is. Je hoort ook veel straaljagers overvliegen van de nabijgelegen militaire basis. Verder is er elke woensdag een bazaar. Veel mensen lopen en het is er dan ook overal gezellig druk. Een heel sociaal gebeuren ‘on the streets’!

Je hebt hier zowel bekende winkels als Zara, Bershka, Thibo, (ja mama!) Adidas en C&A. Maar je hebt hier ook veel traditionele Turkse toko’s waar je goed kunt shoppen voor delicatessen als noten, dadels, honing en patisserie!

Op straat zie je ook veel verkopers van loterijtickets, gebrande kastanjes, pide (brood), noem maar op! Al met al een erg leuke stad met een goede vibe

Die avond zijn we naar een welcome party geweest van een vriendinnetje van Meftun die net 5 maanden in Milaan had gestudeerd. Het was in een kroeg in het uitgaansgebied van de stad. Hier gaat het rookverbod pas in juni in maar Turken hebben geloof ik nog nooit gehoord van goede ventilatie of van brandveiligheid. Er stonden overal waxine lichtjes, ook op plekken waar iedereen steeds langsliep. De kroeg stond vol met stoffen banken en op de vloer lagen van die langharige nep-zeer brandbare-schapenvachtjes. Niet te lang bij stilstaan …

Daarna nog even naar een discotheek geweest en voor 7 Lira (€3,30) een taxi naar huis gepakt. Moe maar voldaan … een zeer geslaagde dag!

 

Dag 3

 

Eerst weer even goed uitgeslapen (ik doe niet anders lijkt het wel). Daarna naar de campus geweest om wat laatste dingetjes te regelen. Meftun is echt geweldig! Ze speelt tolk, regelt dingen voor me en laat van alles zien! Ik heb het helemaal getroffen met haar

‘s Middags hebben we geluncht in de stad. Het eten is hier echt heerlijk en ook best gezond. Veel vers brood, groente en kip of lamsvlees. Turken bakken in olijfolie en gebruiken verder weinig sauzen of zoiets. Een typisch Turks ontbijt bestaat uit een paar schijfjes komkommer en tomaat, een plakje kaas (wit en kruimelig, smaakt een beetje naar feta) en wat olijven, een snee brood en een eitje! Verder drinken ze hier de hele dag door cay (thee).

Aan het eind van de middag hebben we boodschappen gedaan en heeft Meftun gekookt. s ‘Avonds had ik mıjn eerste Erasmus Party! En wel een waterpipe-smoking-party! We gingen naar een traditionele Turkse zaal waar we onze schoenen uit moesten doen en op kussens gingen zitten. En dan maar de hele avond cay drinken en apple tabak roken en wedstrijdje doen wie de dikste en mooiste rookwolk kon produceren! Hahah Er was een Turkse liveband en er werd veel gedanst door zowel mannen als vrouwen. Echt heel leuk! Ik heb zelf ook nog even een poging gedaan, maar ik moet nog wel inkomen. Je moet veel met je heupen wiegen, je polsen draaien en met je vingers knippen. Nog even oefenen hoor!

Alle Erasmusstudenten zijn erg leuk Sommigen spreken 2 woorden Engels, anderen ietsje meer en weer anderen kunnen hele zinnen zeggen, jeuj! Maar ik vermaak me wel!

 

Ojah voor diegene die mij wat fanmail toe willen sturen zeg ik: graag!

Mijn adres:

Yenıbağlar Mahallesi Şimşek Sokak

No: 69  D:3 Tepebaşı / Eskişehir

 

(Ik woon op nr 69 flat nr 3. De i bij Tepebası is er een zonder puntje! Dus alleen een streepje zeg maar)

 

Ook heb ik inmiddels een Turkse simkaart en ben ik te bereiken op:

+905427911621

 

Nou so far so good. Ik laat snel weer wat van me horen!

Görüşmek üzere! (tot ziens!)

 

Liefs Myrthe